บางครั้งคนเราก็ต้องการอะไรที่มัน
เกินจำเป็น เกินตัว เเละ เกินกำลังความสามารถของเราในขณะนั้น
 
ง่ายๆสั้นๆ 
อยากได้อะไรที่เรา 'ไม่มีวันจะได้' 
เรียกร้องอะไรในสิ่งที่เรา 'ไม่มีทางได้' 
อยากทำในสิ่งที่เรา 'ทำไม่ไ้ด้'
 
ถึงเเม้เราจะทำได้ 
เเต่มัน..อาจจะไม่ใช่เวลานี้ 
มันยัง...ไม่ใช่ตอนนี้ 
เเต่สักวันมันต้องมาถึงเเน่ๆ
 
เราเชื่ออย่างนี้ 
เราเชื่อในตัวเอง 
ถ้าเรายังสร้างความมั่นใจในตัวเองไม่ได้
เเล้วใครล่ะ ?
จะเชื่่อ ใน ' ตัวเรา '
 
การ 'ร้องให้' ไม่ใช่ทางออกของปัญหา
เเต่มันคือการระบาย ที่ทำให้เราสบายใจที่สุด
เพราะงั้นอย่าหยุด 
จงร้องให้พอ เพราะสักวันน้ำตา มันจะหยุดไหล่เอง 
ถึงเเม้ 'มันจะทำให้เราดูเป็นคนน่าสมเพศ' ก็ตามที
 
 
 
 
ถึงตอนนี้ เรายังทำอะไรไม่ได้ 
เราอยากได้โอกาส 
เรารอ รอให้มันมา เเต่พอคิดเราคิดเองได้...
 
ถ้าในเมื่อมันไม่มา
เราจะออกไปหามันเอง 

เราอยาก 'โต' จะได้ ทำอะไรได้มากกว่าสิ่งที่เราเป็นอยู่
เรารู้เรามีหน้าที่เเค่เรียน ทำตัวให้ดี ไม่ทำตัวเป็นขยะสังคม
เราเชื่อ ว่าตัวเรา ทำอะไรได้มากกว่านี้
 
ชีวิตเราไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน 
ไม่เคยพยามอะไร สำเร็จ มีเเต่ล้มเลิกกลางคัน
เพราะเพียงความคิด ' เรา ทำ ไม่ ได้ '
 
เราทำไม่ได้ 
หยุดเถอะ อย่าพยามเลย เราไม่มีพรวรรค์ 
เราเก่งสู้คนพวกนั้นไม่ได้หรอก 
 
เเต่เราในวันนั้นลืมไปว่า 
คนเราไม่มีทางใครมีใครทำอะไรได้สำเร็จในครั้งเเรก
นักวิทยาศาสตร์ผู้เปลื่ยนโลก ทดลองนับ ร้อยครั้งเพื่องานวิจัย เดียว
นักดนตรี ซ้อม เพลงเดิมซ้ำ ๆ เป็น พันครั้ง เพื่อให้เเน่ใจว่าสิ่งที่เขากำลังสร้าง มัน สมบูรณ์เเบบ
จิตรกรณ์ วาดรูป มาเเล้ว เป็นพันรูป กว่าจะได้ ผลงานชิ้นเอก
นักธุรกิจ ยอมรับใน ความเสี่ยง เเละความล้มเหลว จนตัวเอง ประสบความสมเร็จ
ครู อ่านหนังสือมาเป็นร้อยเล่ม กว่าจะสอนหนังสือได้
 
 
ไอซไตน์ เคยพูดไว้ว่า
ผมไม่ใช่ อัจฉริยะ ผมเเค่ 'อยู่กับปัญหาได้นานกว่าคุณ ' 
 
เราไม่ได้คิดค้นทฏษฏี อะไรใหม่ 
เราไม่ได้ คิดอะไรเลิศเล่อขนาดเปลื่ยนโลก 
 
เราเเค่คิด จะทำในสิ่งที่เเตกต่างเเละดีกว่าเดิม 
เเละพยามมากกว่าเดิม 
อย่างน้อย เราก็พยามเเล้ว
พยามทำในสิ่งที่ เราไม่คิดจะทำได้ 
การมองดูความสำเร็จของสิ่งที่เราทำเองด้วยมือของเรา
มันเป็นอะไรที่น่าภูมิใจที่สุดไม่ใช่หรอ ?
 ไม่ต้องพึ่งมือใคร 
พยามเอง เรียนรู้เอง ได้ทั้งประสบการณ์ เรียนรู้จากสิ่งที่ผิดพลาด
 
ยังดีกว่าเป็นหมาขี้เเพ้ที่่เอาเเต่ เดินย้ำอยู่กับที่ 
' หมาขี้เเพ้ อ่อนเเอ่ เเละน่าสมเพศ '
 
คนที่ไม่เคยทำอะไรผิด
คือคนที่ ' ไม่เคยทำอะไรเลย ' 
 
คนเราคิดเเทบตายเเต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ 
ก็ไม่ต่างจากคนที่'ไม่ได้คิดอะไรเลย'
 
ยังไง สักวันเราต้องได้เป็นอย่างที่เราฝันเอาไว้
ถามตัวเองสิ ตอนนี้คุณกำลังทำอะไร ?
ความฝันนั้นอยู่ใกล้เราเเค่ไหน ?
เราพยามอะไรเพื่อฝันนั้น ' มากเเค่ไหนเเล้ว '
 
 
 
 
 
 
อย่างน้อยเราก็ไม่เคยทำอะไร ให้เเม่เสียใจ 
ถึงเราไม่มีพ่อ เเต่เราก็อยุ่ได้ 
ชีวิตเราไม่ได้ขาดอะไร เพราะงั้นอย่าเรียกร้องอะไรที่มันเกินตัว 
 
มี ข้าว กิน มีที่เรียน จะเอาอะไร มองเด็กบนเขาสิ 
โหนสลิงค์ไปเรียน ? อ่านหนังสือที่ใหม้เเล้ว ?
ครูคนเดียวสอนเด็กทั้ง ร.ร. ? ตั้งเเต่ อนุบาล ยัน ประถม ?
เเม่ขายตัว พ่อขายยา บ้านอยู่สลัม
ชีวิต ' ไม่มีวัน ' เป็นอะไรได้นอกจาก
เด็กเดินยา ทำงานซ่อง ขโมย 
ถ้าไม่ยอมเปลื่ยนความคิด เเละหาทาง กระเสือกกระสนดิ้นรน จากจุดๆนั้น
คนพวกนั้นก็เป็นได้เเค่
' สวะ สังคม ประชากรณ์ที่ไม่มีทางทำให้เเผ่นดินสูงขึ้น '
รู้ว่าเขาก็คน เเต่ลึกๆเเล้ว พวกคุณ ไม่คิดว่าคนพวก นี้เป็นปัญหาสังคมหรอ ?
ช่างเถอะ เราเเค่ยกตัวอย่าง 
 
ชีวิตเรา สบายกว่าที่คิด อย่ามองสูงเพราะเราจะต่ำ 
ให้มองต่ำเพราะมันจะทำให้เรามีความสุขกับชีวิตอีกเยอะ ?
 
 
 
 
ps.ตอนนี้เราเป็นเค่เด็ก เด็ก อายุ 17  ปี
อีก 5 สัปดาห์จะสอบ 7 วิชาสามัญ
เราอยากเรียนเอกโฆษณา
 
ถึงจะรู้ว่ามีความเสี่ยงสูงที่ไม่เลือกทางเดิน
ที่เเม่สร้างให้ เเต่เราก็ดีใจที่ได้เลือก เเละได้ทำ ในสิ่งที่เรารัก
เเละ ความฝัน ' ของเรา ' 
 
เขียนเพื่อระบาย รีบอาบน้ำไปเรียนดีกว่า สาย เเล้วๆ 5555
ชีวิตม.6 จะจบลงในอีกไม่ถึง 25 สัปดาห์
พูดไปเหมือนไกล
เเต่เเค่อาทิดเดียว ก็เเปปเดียวเอง > < 

 

edit @ 27 Nov 2012 08:34:46 by errorday

edit @ 27 Nov 2012 08:35:27 by errorday

Comment

Comment:

Tweet